فرهنگ نامه اصول فقه
 در بردارنده اصطلاحاتى است که در حوزه معرفتى اصول فقه متداول است و یا در ذخیره و بازیابى اطلاعات آن دانش به عنوان کلید واژه به کار مى‏آید و مدخل ورود به بخشى از متن منابع و فرازهاى خاص آن مى‏باشد.
این مجموعه از بررسى حدود ۲۰۰ عنوان منبع و مدرک اصول فقه فراهم آمده است(هر چند به همه آنها استناد نشده) و به نثر فارسى نگارش شده است. منظور از فارسى، فارسى و عربى توأم است، زیرا غالباً اصطلاحات علوم و معارف اسلامى به زبان عربى است، و به همان صورت اصلى سال‏ها بلکه قرن‏هاست که در فرهنگ جهان اسلام و ایران رواج دارد.
تلاش تدوین کنندگان بر این بوده است که در انتخاب اصطلاحات حتى الامکان رعایت قواعد فارسى را بنمایند، ولى از آنجا که زبان عربى، زبان رایج، علمى و اصطلاحى اسلام است و گزارش دادن از آن نیز مبتنى است بر محافظت بر مصطلحات همان زبان، مشاهده مى‏نمائید که آنچه نمود بیشتر و جلوه فراترى دارد، عربى بودن واژگان است که در فارسى هم متداول و رایج باشند.

دامنه مباحث
فرهنگ نامه اصول فقه، صرفاً مجموعه‏اى از تعاریف واژگانى و اصطلاحى نیست، بلکه شامل اشاره‏هاى تاریخى، فقهى و بیان دیدگاه‏هایى از صاحب نظران و ارجاعات لازم و... نیز مى‏باشد.
از آن جا که این فرهنگ نامه، تخصّصى است، به هیچ وجه اصطلاحات عام و متداول خارج از محدوده علم اصول فقه گرد آورى نشده است و مواردى که به برخى حوزه‏هاى وابسته پرداخته است، به لحاظ تخصّصى بودن و تبعیّت از منابع و مآخذى است که در حوزه اصول فقه این نوع واژگان را وارد کرده و از آن‏ها بحث‏هاى پر دامنه‏اى را ارائه نموده‏اند. و خوف آن مى‏رفت که اگر آن واژگان از محدوده کار خارج شود، گزارش دهى کامل و درستى از زوایاى مباحث اصول فقه و وابسته‏هاى به آن، صورت نگیرد.
از این رو ناگزیر بعضى مباحث تاریخى، تفسیرى و نقل اقوال.... نیز وارد شده است زیرا موضوعات متنازع فیه، تعاریف متخالف و مسائل حل ناشده‏اى وجود دارد که مسئولیت اصطلاح نامه‏ها و فرهنگ‏نامه‏ها گزارش از وضع آن‏ها نیز هست، هر چند در کنار آن، داده‏هاى قطعى و ثابتى نیز به دست مى‏دهد و مجموعه‏اى در هم پیوسته و در عین حال  منسجم و هماهنگ را سامان مى‏بخشد.

ویژگى‏ها
این اثر علمى داراى شاخصه‏هایى است که به اختصار مى‏آید:
۱ - شناسایى ۶۱۹۳ اصطلاح اصولى (شیعه و سنى) و گزینش ۳۰۶۳ مدخل از میان آنان و ارجاع ۲۸۷۰ اصطلاح به آنها با استفاده از سیستم ارجاع مترادف و شبه مترادف و در مواردى ارجاع خاص به عام ؛
۲ ـ تبیین مفهوم هر اصطلاح در ذیل مدخل‏هاى پذیرفته شده با بهره‏گیرى از منابع معتبر در دست رس؛ و استفاده از ارجاع  مناسب در موارد لازم؛
۳ ـ بیان سیر تاریخى پیدایش و به کارگیرى برخى اصطلاحات؛
۴ ـ استفاده فراگیر از منابع شیعه و اهل سنت؛
۵ ـ پرهیز از تکرار مطالب مشابه با بهره‏گیرى از روش ارجاع به مباحث و مستندهاى همانند؛
۶ ـ کوشش در ارائه مطالب پیچیده‏ى اصولى در قالب الفاظى روان و رعایت ایجاز و پرهیز از مطالب حشو و زاید؛ با گستردگى و تنوع مطالب ارائه شده؛
۷ ـ آوردن نام بعضى از صاحب نظران و دیدگاه‏هاى‏شان در همان موضوع؛
۸ ـ استفاده از مثال‏هاى رایج و گوش آشنا؛
۹ ـ آوردن آدرس کامل منابع در پایان هر مستند؛ با فونت متفاوت از متن، به منظور مراجعه محققان در صورت نیاز؛
۱۰ ـ پرهیز از علائم و قرار دادهاى ویژه و استفاده از علایم متعارف از قبیل ارجاع به برخى از مستندها، به منظور آگاهى بیشتر محققان، با استفاده از نماد معروف «ر. ک» و «نیز ر.ک»؛
۱۱ ـ تنظیم ساختار شکلى فرهنگ‏نامه بر اساس الفبایى حرف به حرف؛ که این نظام الفبایى با بخش ترسیمى (درختى) اصطلاح‏نامه اصول فقه نیز تکمیل مى‏شود به گونه‏اى که پس از مراجعه به آن، نقشه‏اى از طرح کلى اصطلاحات و موضوعات مرتبط ارائه شده تا پژوهشگران دامنه بررسى خود را در هر رده‏اى از رده‏هاى اصول فقه پیگیرى نمایند.
۱۲ - استناد مطالب به ۱۶۰ منبع و مأخذ اصول فقه - از شیعه و سنى.